Na czym polega augmentacja kości i kiedy jest konieczna?

Augmentacja kości to chirurgiczny zabieg odbudowy tkanki kostnej w szczęce lub żuchwie, niezbędny, gdy jej ilość jest niewystarczająca do stabilnego osadzenia implantu zębowego. Wykonuje się go najczęściej po ekstrakcji zęba, długotrwałym użytkowaniu protezy lub w wyniku chorób przyzębia, które prowadzą do zaniku kości.

Zabieg augmentacji kości jest przeprowadzany w znieczuleniu miejscowym, co gwarantuje pełen komfort pacjenta. Cała procedura trwa zazwyczaj od 1 do 2 godzin. Chirurg stomatologiczny najpierw odsłania kość, a następnie umieszcza w miejscu ubytku specjalny materiał kościozastępczy lub kość własną pacjenta. Całość jest zabezpieczana specjalną membraną, która chroni materiał i stymuluje prawidłową regenerację.

Precyzyjne zaplanowanie augmentacji kości wymaga zaawansowanej diagnostyki. Podstawą jest tomografia komputerowa wiązki stożkowej (CBCT). Badanie CBCT dostarcza trójwymiarowy obraz struktur kostnych, co pozwala na dokładną ocenę wysokości i szerokości wyrostka zębodołowego oraz zaplanowanie zakresu zabiegu z milimetrową precyzją.

Konieczność przeprowadzenia augmentacji kości pojawia się w kilku typowych sytuacjach klinicznych. Bez niej implant nie miałby stabilnego fundamentu.

  • Po ekstrakcji zęba: Szczególnie jeśli od usunięcia minęło więcej niż 6 miesięcy, kość w tym miejscu naturalnie zanika.
  • Długotrwałe użytkowanie protez ruchomych: Protezy osiadające uciskają dziąsła i kość, przyspieszając jej zanik.
  • Choroby przyzębia (paradontoza): Zaawansowane stany zapalne prowadzą do destrukcji tkanki kostnej wokół zębów.
  • Urazy mechaniczne: Złamania lub inne uszkodzenia szczęki mogą prowadzić do lokalnych ubytków kostnych.

Ile kosztuje augmentacja kości szczęki?

Koszt augmentacji kości szczęki w Polsce wynosi od 1500 zł do ponad 8000 zł, w zależności od rozległości zabiegu. Mała odbudowa to wydatek rzędu 1500–3500 zł, a duża 4000–8000 zł. Należy doliczyć koszt tomografii CBCT (150–300 zł). Zabieg nie jest refundowany przez NFZ.

Na ostateczną cenę wpływa kilka czynników. Kluczowe znaczenie ma ilość i rodzaj użytego biomateriału, stopień skomplikowania procedury oraz lokalizacja kliniki. Cena podawana w cenniku zazwyczaj obejmuje sam zabieg chirurgiczny, materiał kościozastępczy i ewentualną membranę zaporową. Konsultacja wstępna oraz diagnostyka obrazowa są niemal zawsze płatne osobno, stanowiąc niezbędny, dodatkowy wydatek.

Cennik małej i dużej odbudowy kości

Cennik odbudowy kości jest bezpośrednio związany ze skalą zaniku kostnego. Mała augmentacja, najczęściej przygotowująca miejsce pod pojedynczy implant, kosztuje od 1500 do 3500 zł. Duża odbudowa, konieczna przy znacznym deficycie tkanki, to wydatek rzędu 4000–8000 zł lub więcej.

Różnica w cenie wynika wprost z ilości zużytego materiału. Mały zabieg może wymagać 0,5-1,0 g biomateriału. Z kolei duża augmentacja, na przykład związana z zabiegiem podniesienia dna zatoki szczękowej (sinus lift), może potrzebować kilkukrotnie więcej materiału kościozastępczego i specjalistycznej membrany, co bezpośrednio przekłada się na wyższy koszt finalny.

Czy zabieg jest refundowany przez NFZ?

Nie, augmentacja kości szczęki nie jest refundowana przez Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ). Pacjent musi pokryć 100% kosztów zabiegu z własnych środków. Procedura jest traktowana jako etap przygotowawczy do leczenia implantologicznego, które w całości należy do świadczeń komercyjnych.

Nie ma żadnych wyjątków od tej zasady. NFZ nie finansuje ani samego zabiegu odbudowy kości, ani materiałów używanych w jego trakcie (biomateriałów, membran), ani późniejszego wszczepienia implantów. Cały proces leczenia implantoprotetycznego znajduje się poza systemem publicznego ubezpieczenia zdrowotnego w Polsce.

Dodatkowe koszty: diagnostyka i tomografia CBCT

Planowanie augmentacji kości wymaga precyzyjnej diagnostyki obrazowej, czyli tomografii komputerowej wiązki stożkowej (CBCT). Koszt takiego badania waha się od 150 do 300 zł i jest to wydatek dodatkowy, który nie wlicza się w cenę samego zabiegu chirurgicznego.

Tomografia CBCT jest absolutnie niezbędna. Dostarcza trójwymiarowego obrazu struktur kostnych, co pozwala chirurgowi dokładnie ocenić wysokość i szerokość kości, zlokalizować ważne struktury anatomiczne (np. nerw zębodołowy dolny) i precyzyjnie zaplanować zakres odbudowy. Wykonanie tego badania to standard postępowania i warunek bezpieczeństwa całej procedury.

Jak długo trwa rekonwalescencja po augmentacji kości?

## Jak długo trwa rekonwalescencja po augmentacji kości szczęki?

Rekonwalescencja po augmentacji kości szczęki jest procesem dwuetapowym. Gojenie tkanek miękkich, czyli dziąseł i błony śluzowej, trwa zazwyczaj od 7 do 14 dni. Natomiast pełna odbudowa i integracja przeszczepionej kości z kością szczęki wymaga więcej czasu i może potrwać od 3 do 9 miesięcy. Czas ten jest niezbędny do uzyskania stabilnego podłoża dla przyszłych implantów stomatologicznych.

Na czas rekonwalescencji wpływa kilka czynników, między innymi:

* Rozległość zabiegu augmentacji.
* Indywidualne zdolności regeneracyjne pacjenta.
* Przestrzeganie zaleceń pozabiegowych, takich jak higiena jamy ustnej i unikanie palenia tytoniu.
* Ogólny stan zdrowia pacjenta, w tym obecność chorób przewlekłych, takich jak cukrzyca.

Gojenie tkanek miękkich: pierwsze 7-14 dni

### Gojenie tkanek miękkich: pierwsze 7-14 dni

Gojenie tkanek miękkich po augmentacji kości szczęki trwa zazwyczaj od 7 do 14 dni. W tym czasie dochodzi do zasklepienia rany pooperacyjnej i wytworzenia się nowej błony śluzowej. Bezpośrednio po zabiegu pacjent może odczuwać ból, obrzęk i dyskomfort. Ważne jest, aby w tym okresie przestrzegać zaleceń lekarza, takich jak stosowanie zimnych okładów, przyjmowanie leków przeciwbólowych i antybiotyków (jeśli zostały przepisane) oraz delikatne szczotkowanie zębów w okolicy rany.

W pierwszych dniach po zabiegu zaleca się spożywanie miękkich pokarmów i unikanie gorących napojów. Należy również unikać palenia tytoniu, ponieważ opóźnia ono proces gojenia. Regularne wizyty kontrolne u lekarza stomatologa pozwolą na monitorowanie postępów gojenia i wczesne wykrycie ewentualnych powikłań, takich jak infekcja.

Przykładem może być pacjent, u którego po 5 dniach od zabiegu pojawił się niewielki stan zapalny. Dzięki szybkiej interwencji lekarza i zastosowaniu odpowiednich leków, proces gojenia przebiegł pomyślnie.

Pełna odbudowa kości: kluczowe 3 do 9 miesięcy

### Pełna odbudowa kości: kluczowe 3 do 9 miesięcy

Pełna odbudowa kości po augmentacji szczęki trwa od 3 do 9 miesięcy. W tym czasie przeszczepiona kość integruje się z istniejącą kością szczęki, tworząc stabilne podłoże dla przyszłych implantów. Proces ten nazywany jest osteointegracją. Regularne wizyty kontrolne u stomatologa są kluczowe, aby monitorować postęp gojenia i upewnić się, że przeszczepiona kość prawidłowo się zrasta.

Po około 3 miesiącach od zabiegu lekarz może zlecić wykonanie zdjęcia rentgenowskiego lub tomografii komputerowej, aby ocenić stopień odbudowy kości. Jeśli proces osteointegracji przebiega prawidłowo, można przystąpić do kolejnego etapu leczenia, czyli wszczepienia implantów stomatologicznych. W niektórych przypadkach, gdy odbudowa kości jest wolniejsza, czas oczekiwania na implantację może się wydłużyć.

Badania kliniczne pokazują, że u pacjentów stosujących się do zaleceń pozabiegowych, takich jak unikanie palenia tytoniu i dbanie o higienę jamy ustnej, proces odbudowy kości przebiega szybciej i skuteczniej. Przykładowo, badanie opublikowane w „Journal of Oral & Maxillofacial Surgery” (2023) wykazało, że u pacjentów niepalących, augmentacja kości zakończyła się sukcesem w 95% przypadków, w porównaniu do 80% u pacjentów palących.

Jakie są przeciwwskazania do augmentacji kości?

Przeciwwskazania do augmentacji kości to przede wszystkim nieuregulowane choroby ogólnoustrojowe, takie jak cukrzyca i aktywne nowotwory, oraz nałogi, zwłaszcza palenie tytoniu. Te czynniki drastycznie zwiększają ryzyko odrzucenia przeszczepu, infekcji i braku zrostu kostnego, co uniemożliwia bezpieczne przeprowadzenie zabiegu i osiągnięcie zamierzonego efektu.

Augmentacja kości jest procedurą chirurgiczną, której sukces zależy od zdolności organizmu do gojenia i regeneracji. Każdy czynnik zaburzający te procesy staje się barierą. Nie chodzi tu o drobne dolegliwości, ale o stany, które fundamentalnie zmieniają biologię organizmu. Przykładowo, ryzyko niepowodzenia zabiegu u nałogowych palaczy jest według różnych badań nawet 2-3 razy wyższe niż u osób niepalących. Dlatego kwalifikacja do zabiegu zawsze opiera się na szczegółowym wywiadzie medycznym i ocenie ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Bez tego cała procedura jest skazana na porażkę.

Choroby ogólnoustrojowe: nieuregulowana cukrzyca i nowotwory

Nieuregulowana cukrzyca i aktywna choroba nowotworowa są bezwzględnymi przeciwwskazaniami do augmentacji kości. Wysoki poziom cukru we krwi upośledza gojenie i zwiększa ryzyko infekcji, a leczenie onkologiczne, jak chemioterapia, osłabia organizm do tego stopnia, że integracja przeszczepu kostnego jest praktycznie niemożliwa.

W przypadku cukrzycy problemem jest mikroangiopatia, czyli uszkodzenie małych naczyń krwionośnych. To prowadzi do niedostatecznego ukrwienia miejsca zabiegu, co uniemożliwia dostarczenie komórek i składników odżywczych potrzebnych do budowy nowej kości. Za kryterium kontroli choroby przyjmuje się poziom hemoglobiny glikowanej (HbA1c) poniżej 7%. Z kolei aktywny nowotwór i związane z nim leczenie (chemioterapia, radioterapia) powodują immunosupresję. Organizm, który walczy z rakiem, nie ma zasobów, by prawidłowo goić ranę i integrować materiał kostny. Zabieg można rozważyć dopiero po kilku latach od zakończenia leczenia i uzyskania pełnej remisji.

Styl życia: dlaczego palenie tytoniu dyskwalifikuje?

Palenie tytoniu dyskwalifikuje pacjenta z zabiegu augmentacji kości, ponieważ nikotyna i tlenek węgla drastycznie ograniczają dopływ krwi do operowanego miejsca. To zaburza proces gojenia, uniemożliwia prawidłową integrację materiału kostnego i wielokrotnie zwiększa ryzyko powikłań, w tym odrzucenia przeszczepu.

Mechanizm jest prosty i brutalny. Nikotyna powoduje skurcz naczyń krwionośnych, a tlenek węgla zmniejsza zdolność krwi do transportu tlenu. Efekt? Tkanki w miejscu zabiegu są niedotlenione i niedożywione. Komórki odpowiedzialne za tworzenie kości nie mogą funkcjonować poprawnie. Badania jednoznacznie pokazują, że odsetek niepowodzeń augmentacji u palaczy jest nawet o 200-300% wyższy w porównaniu do osób niepalących. Z tego powodu warunkiem kwalifikacji jest całkowite zaprzestanie palenia na minimum 6-8 tygodni przed zabiegiem i utrzymanie abstynencji przez cały, kilkumiesięczny okres gojenia.

Jak wygląda zabieg augmentacji kości krok po kroku?

Zabieg augmentacji kości krok po kroku polega na chirurgicznym umieszczeniu materiału kostnego w miejscu jego zaniku, aby przywrócić odpowiednią objętość pod implant. Procedura jest wykonywana w znieczuleniu miejscowym, trwa od 1 do 2 godzin i jest dla pacjenta bezbolesna. Celem jest stworzenie stabilnego fundamentu dla przyszłego implantu zębowego.

Przebieg zabiegu jest ściśle określony:
1. Znieczulenie: Chirurg podaje znieczulenie miejscowe, podobne do tego stosowanego przy leczeniu zębów. Pacjent pozostaje w pełni świadomy, ale nie odczuwa bólu.
2. Nacięcie i odsłonięcie kości: Lekarz nacina dziąsło w miejscu planowanej augmentacji, aby uzyskać bezpośredni dostęp do kości szczęki lub żuchwy.
3. Przygotowanie miejsca: Odsłonięta powierzchnia kości jest oczyszczana i przygotowywana na przyjęcie materiału do odbudowy.
4. Aplikacja materiału: W miejsce ubytku wprowadzany jest materiał kościozastępczy. Może to być autoprzeszczep, czyli kość własna pacjenta pobrana z bródki lub okolicy za zębami trzonowymi, albo specjalistyczny biomateriał.
5. Zabezpieczenie membraną: Przy rozległych brakach kostnych całość pokrywa się membraną kolagenową lub syntetyczną. Membrana ta chroni przeszczep i zapobiega wrastaniu tkanek miękkich, co jest warunkiem prawidłowej regeneracji.
6. Zaszycie rany: Na koniec dziąsło jest precyzyjnie zaszywane. Szwy usuwa się zazwyczaj po 7-14 dniach.

Proces gojenia i pełnej integracji przeszczepu z kością pacjenta trwa od 4 do 9 miesięcy. Dopiero po tym okresie można bezpiecznie przystąpić do wszczepienia implantu.

Rodzaje materiałów: autoprzeszczep z bródki vs biomateriały

Autoprzeszczep, czyli kość własna pacjenta, jest materiałem z wyboru w augmentacji, ponieważ zawiera żywe komórki i czynniki wzrostu, co gwarantuje najlepsze gojenie. Kość pobiera się najczęściej z bródki lub z gałęzi żuchwy, z okolicy za zębami trzonowymi. Biomateriały stanowią alternatywę, eliminującą potrzebę dodatkowego zabiegu pobrania.

Porównanie materiałów wygląda następująco:

  • Autoprzeszczep (kość autogenna): To złoty standard. Zapewnia najwyższą biokompatybilność i praktycznie zerowe ryzyko odrzucenia. Jego wadą jest konieczność utworzenia drugiego pola operacyjnego w jamie ustnej, co może zwiększać pozabiegowy dyskomfort. Ilość dostępnego materiału jest też ograniczona.
  • Biomateriały ksenogeniczne: To materiały pochodzenia zwierzęcego (najczęściej bydlęcego), przetworzone tak, by stanowiły bezpieczne rusztowanie dla nowo tworzącej się kości. Są powszechnie stosowane i dają bardzo dobre, przewidywalne rezultaty.
  • Biomateriały alloplastyczne: To w pełni syntetyczne materiały, np. na bazie hydroksyapatytu. Ich zaletą jest całkowite wyeliminowanie ryzyka przenoszenia chorób. Ich zdolność do stymulacji wzrostu kości jest jednak często niższa niż w przypadku materiałów pochodzenia biologicznego.

Wybór konkretnego materiału zależy od wielkości ubytku kostnego, lokalizacji oraz indywidualnych uwarunkowań pacjenta. Decyzję zawsze podejmuje chirurg implantolog po dokładnej analizie tomografii komputerowej.

Rola membrany kolagenowej przy rozległych brakach kostnych

Rola membrany kolagenowej przy rozległych brakach kostnych jest fundamentalna dla powodzenia zabiegu augmentacji. Membrana tworzy barierę fizyczną, która izoluje umieszczony materiał kostny od szybko narastającej tkanki miękkiej dziąsła. Bez niej komórki nabłonka wrosłyby w augmentat, uniemożliwiając prawidłową odbudowę kości.

Membrana pełni dwie główne funkcje. Po pierwsze, stabilizuje materiał kościozastępczy, utrzymując go w precyzyjnie określonym miejscu. Po drugie, zapewnia tzw. sterowaną regenerację tkanek (Guided Bone Regeneration, GBR). Oznacza to, że tworzy zamkniętą przestrzeń, w której mogą namnażać się wyłącznie komórki kościotwórcze. Tkanka dziąsła regeneruje się wielokrotnie szybciej niż kość, więc bez tej bariery po prostu zajęłaby całe dostępne miejsce.

Stosuje się dwa rodzaje membran:

  • Membrany resorbowalne: Najczęściej wykonane z kolagenu. Organizm sam je wchłania w ciągu kilku miesięcy, dzięki czemu nie ma potrzeby ich chirurgicznego usuwania. To najczęstszy wybór przy większości zabiegów.
  • Membrany nieresorbowalne: Wykonane np. z teflonu (PTFE) lub wzmacniane tytanem. Zapewniają sztywniejsze podparcie i są stosowane przy bardzo dużych, pionowych rekonstrukcjach. Wymagają jednak drugiego zabiegu w celu ich usunięcia po zakończeniu gojenia kości.

Zastosowanie membrany jest standardem w przypadku każdego znacznego ubytku, ponieważ drastycznie zwiększa przewidywalność i skuteczność augmentacji.

Czy augmentacja może się nie przyjąć? Główne ryzyka

Tak, augmentacja kości szczęki może się nie przyjąć. Główne ryzyka to odrzucenie materiału przeszczepowego przez organizm, rozwój infekcji w miejscu zabiegu oraz powikłania takie jak zapalenie zatoki szczękowej. Palenie tytoniu jest bezwzględnym przeciwwskazaniem, które drastycznie zwiększa prawdopodobieństwo niepowodzenia całego procesu.

Każda interwencja chirurgiczna obarczona jest ryzykiem, a sterowana regeneracja kości nie jest wyjątkiem. Organizm może potraktować biomateriał jako ciało obce, co uniemożliwi jego integrację i wytworzenie nowej tkanki kostnej. Dochodzi wtedy do stanu zapalnego, a materiał musi zostać usunięty. Kolejnym zagrożeniem jest zapalenie zatoki szczękowej, szczególnie po zabiegu podniesienia dna zatoki (sinus lift). Perforacja błony śluzowej zatoki lub infekcja materiału prowadzi do poważnych komplikacji. Palacze są grupą najwyższego ryzyka. Nikotyna upośledza ukrwienie tkanek, spowalnia gojenie i niemal gwarantuje problemy z integracją przeszczepu.

Odrzucenie materiału przeszczepowego

Odrzucenie materiału przeszczepowego to proces, w którym organizm nie integruje wprowadzonego biomateriału, traktując go jako ciało obce. Skutkuje to brakiem wzrostu nowej kości, stanem zapalnym i koniecznością usunięcia materiału. To jedno z najpoważniejszych powikłań, które uniemożliwia dalsze leczenie implantologiczne.

Mechanizm odrzucenia polega na braku wrastania naczyń krwionośnych w strukturę biomateriału, co jest niezbędne do jego odżywienia i przebudowy. Bez odpowiedniego ukrwienia komórki kościotwórcze nie mogą zasiedlić przeszczepu. Objawy są jednoznaczne: ból, obrzęk, ruchomość materiału pod dziąsłem, a w zaawansowanych przypadkach jego odsłonięcie. Ryzyko jest najniższe przy przeszczepach autogennych (kość własna pacjenta), a wyższe przy materiałach odzwierzęcych (ksenograftach) czy syntetycznych (alloplastach).

Powikłania po zabiegu: zapalenie zatoki szczękowej

Zapalenie zatoki szczękowej po augmentacji jest powikłaniem występującym najczęściej w wyniku zabiegu podniesienia dna zatoki (sinus lift). Dochodzi do niego, gdy podczas procedury uszkodzona zostanie błona śluzowa zatoki lub gdy materiał kostny ulegnie zakażeniu, prowadząc do ostrego stanu zapalnego.

Przyczyną jest najczęściej mechaniczne przerwanie ciągłości błony Schneidera, która wyściela zatokę. Przez powstały otwór do światła zatoki mogą przedostać się bakterie z jamy ustnej lub fragmenty biomateriału. To wywołuje reakcję zapalną. Pacjent odczuwa wtedy silny, pulsujący ból w okolicy policzka, uczucie rozpierania, ból głowy i może mieć ropny wyciek z nosa. Taki stan wymaga natychmiastowej interwencji laryngologicznej i antybiotykoterapii, a nieleczony prowadzi do przewlekłych problemów i całkowitego niepowodzenia augmentacji.

Najczęściej zadawane pytania – FAQ

Zabieg augmentacji kości szczęki budzi wiele pytań dotyczących bezpieczeństwa, bólu i rekonwalescencji. To zrozumiałe. Poniżej znajdują się odpowiedzi na kluczowe wątpliwości pacjentów, oparte na aktualnej wiedzy medycznej i doświadczeniu klinicznym. Celem jest dostarczenie konkretnych, rzeczowych informacji, które rozwieją niepewność przed podjęciem decyzji o leczeniu.

Czy augmentacja kości jest bezpieczna?

Augmentacja kości to procedura bezpieczna i przewidywalna, pod warunkiem, że wykonuje ją wykwalifikowany chirurg stomatologiczny lub szczękowo-twarzowy. Nowoczesne techniki diagnostyczne, jak tomografia komputerowa wiązki stożkowej (CBCT), pozwalają na precyzyjne zaplanowanie zabiegu, a stosowanie sterylnych biomateriałów minimalizuje ryzyko powikłań. Wskaźnik powodzenia zabiegów przekracza 95%. Ryzyko infekcji jest niskie, statystycznie poniżej 3%, i jest dodatkowo ograniczane przez antybiotykoterapię oraz ścisłe przestrzeganie zaleceń pooperacyjnych przez pacjenta.

Jak długo boli po augmentacji kości?

Ból po augmentacji kości jest najbardziej odczuwalny przez pierwsze 48-72 godziny i ma charakter umiarkowany. Pacjenci skutecznie kontrolują go za pomocą standardowych leków przeciwbólowych przepisanych przez lekarza. Po upływie 3 dni dolegliwości bólowe gwałtownie maleją, przechodząc w uczucie lekkiego dyskomfortu. Znacznie częstszym objawem jest obrzęk, który osiąga szczyt w drugiej lub trzeciej dobie, a następnie stopniowo ustępuje. Większość pacjentów wraca do codziennych, lekkich aktywności po około 5-7 dniach.

Jakie są zalecenia po zabiegu augmentacji kości?

Zalecenia po zabiegu augmentacji kości mają na celu zapewnienie prawidłowego gojenia i zminimalizowanie ryzyka powikłań. Najważniejsze jest ścisłe przestrzeganie instrukcji chirurga. Obejmują one przede wszystkim ochronę miejsca zabiegowego, kontrolę obrzęku oraz zapobieganie infekcjom. Niezastosowanie się do tych wytycznych może prowadzić do utraty materiału kostnego i niepowodzenia leczenia.

  • Dieta: Przez pierwsze 2-3 dni należy spożywać wyłącznie pokarmy płynne lub półpłynne, o temperaturze pokojowej. Należy unikać gorących napojów i potraw.
  • Aktywność fizyczna: Należy unikać intensywnego wysiłku fizycznego, schylania się i podnoszenia ciężkich przedmiotów przez co najmniej 7-14 dni po zabiegu.
  • Higiena: Przez pierwszą dobę nie należy płukać ust. Później należy stosować zalecony płyn antyseptyczny (np. z chlorheksydyną) 2-3 razy dziennie i bardzo delikatnie szczotkować zęby, omijając ranę.
  • Używki: Bezwzględnie zabronione jest palenie papierosów i spożywanie alkoholu przez minimum 2 tygodnie, ponieważ substancje te drastycznie upośledzają proces gojenia.

Jaka jest różnica pomiędzy przeszczepem kości a augmentacją kości?

Augmentacja kości to ogólny termin medyczny określający każdą procedurę, której celem jest zwiększenie objętości (wysokości lub szerokości) kości. Przeszczep kości jest natomiast jedną z konkretnych technik stosowanych w ramach augmentacji. Polega on na pobraniu fragmentu kości z jednego miejsca i przeniesieniu go w inne. Augmentację można przeprowadzić różnymi metodami. Przykładowo, sterowana regeneracja kości (GBR) wykorzystuje materiały kościozastępcze (biomateriały) i specjalne membrany, nie wymagając pobierania kości własnej pacjenta. Dlatego każdy przeszczep kości jest formą augmentacji, ale nie każda augmentacja jest przeszczepem.